De meditatie vlinder / foto: Pok Rie via Pexels

Column: De sarcastische meditatie vlinder uit Amsterdam-Noord

Sinds kort doe ik aan yoga, om specifiek te zijn de Yin-variant. Voor mij (voorlopig) geen ‘warriorpose’ of ‘bird of paradise’; bij Yin yoga blijf je op de mat en probeer je steeds vrij lang in dezelfde houding te blijven. Je krijgt er zelfs kussens en een deken bij om het allemaal wat aangenamer te maken. Hoewel ik nog iets te fanatiek probeer mijn neus op mijn knieën te krijgen gaat het me best goed af. Het mediteren aan het eind levert alleen wel de nodige problemen op.

Ik heb dat mediteren echt al heel vaak geprobeerd maar er zijn mensen die kan en moet je gewoon niet alleen met hun gedachten laten. Daar ben ik er dus één van. In de gemiddelde meditatiesessie lukt het me om vijf keer bij mijn ademhaling te blijven en dan begin ik alweer lijstjes in mijn hoofd op te stellen of emails te formuleren. De yogadocent weet dit en lief als ze is probeert ze de meditatie heel visueel te maken, dan is het voor mij (die kleuter met de aandachtsspanne van een aardbei) wat makkelijker om erbij te blijven. En toen lag ik opeens in een ingebeeld weiland.

Mijn voeten in het gras, zonnestralen op mijn gezicht, omringd door bloemen die symbool staan voor mijn leven; sommige nog in de knop en andere volledig in bloei. Een vlinder zou zich langs al die bloemen gaan bewegen en woorden van bemoediging en trots uitspreken. Nou, niet die van mij. Om te beginnen was mijn denkbeeldige bloemenzee verre van indrukwekkend, in mijn hoofd stond namelijk helemaal niets in bloei. Nieuw bedrijf: nog in de knop. Geen relatie: in de knop. Herstellende van een gebroken enkel: in de knop. Essay voor mijn studie nog niet af: in de knop. Dingen aan het huis die nog niet gedaan zijn: in de knop. En toen kwam die vlinder dus een kijkje nemen naar mijn ‘bloemenzee’…

Schiet lekker op hè dit! Neeeee, je hebt er echt werk van gemaakt.

De vlinder blijft bij de eerste knop hangen en in plaats van warme aanmoediging uit te spreken roept die van mij in een mannenstem met zwaar Amsterdams accent: “Schiet lekker op hè dit! Hoe oud ben je nou? Zevenendertig? Neeeee, je hebt er echt werk van gemaakt.” Ik schrik en wil de discussie aangaan maar hij vliegt al door naar de volgende knop. “Hier is ook nog niets gebeurd zie ik. Heeft het überhaupt zin om verder te kijken of is dit het wel een beetje?” Ik stuur hem weg, zo dapper was ik dan wel. Terwijl de docent in haar serene stem blijft herhalen hoe liefdevol de vlinder is probeer ik in dat weiland nog maar even van het fantasiezonnetje te genieten. Maar echt zen word ik niet meer.

Ik weet ook wel dat die vlinder mijn eigen gedachten uitspreekt en dat ik moet werken aan dat stukje zelfliefde. Meditatie werkt voor mij op zo’n moment alleen maar averechts, ik creëer de ruimte om even lekker ongestoord over mezelf te oordelen. De vraag is dan: blijf ik het proberen of geef ik toe dat dit voor mij niet werkt? Dan is gewoon een kwartiertje slapen toch beter voor mijn eigenwaarde. En lekkerder.

More from Kimberly van de Berkt

Column: Diner voor 2 voor 1

We ontkomen er echt niet aan hè, dat hele volwassen worden? Terwijl...
Read More