Op dieet / foto: Natasha Spencer via Pexels

De column die ik nooit zou schrijven

Ooit schreeuwde ik van de daken dat ik nooit, maar dan ook echt nooit, over afvallen zou schrijven. Zo makkelijk scoren, altijd herkenbaar. Bovendien haalt niemand het bij de verhalen van Bridget Jones en haar eeuwige afvalstrijd. Totdat ik onlangs een foto van tien jaar geleden naast een foto van vorige maand legde. Kon ik tien jaar geleden met gemak het tweelingzusje van Sporty Spice zijn, heden ten dage heb ik meer weg van banketbakkersspijs.

Dus kan ik er niet meer onderuit. Het is zover, ik ben op dieet. Dit keer serieus. Mijn levensstijl aanpassen. Sporten, gezond eten en minder, veel minder, wijn drinken.

Sporten vind ik leuk, dus dat is geen probleem. Het wijntje zou een groter probleem worden. Dacht ik. Ik ben nu twee weken bezig en ik mis het niet eens. Echt waar. Ok, ik sprokkel wel een beetje (dat vermoedden jullie vast al). Maandag tot en met donderdag drink ik geen wijn. Denk nou niet dat ik op vrijdag, zaterdag en zondag aan een wijninfuus lig, maar ik neem er op die dagen wel een … of twee … flessen.

Het eten is een groter probleem. Zout, zoet, gezond en vreselijk ongezond; ik lust werkelijk alles. Nothing tastes as good as skinny feels, luidt de spreuk op het startscherm van mijn telefoon en de ijskast heb ik behangen met foto’s uit mijn Sporty Spice-periode. Ik zal dit klusje klaren.

pannenkoek…

poffertjesporem…

zachtgekookt ei…

lekker kippetje…

Lijnen wanneer je leeft in de omgeving van Amsterdam, met louter Amsterdammers om je heen, belichaamt echter de ultieme beproeving. Een irritante politieagent is een pannenkoek, als je suf voor je uitkijkt heb je een poffertjesporem en de man met liefdesverdriet wordt gekscherend een zachtgekookt ei genoemd. Die vriendin die opeens netjes wil praten en in plaats van shit nu iedere drie seconden chips roept, kan ik inmiddels wel wurgen. En normaal gesproken ben ik niet vies van een beetje flirten, maar toen laatst een paar bouwvakkers ‘Hee lekker kippetje’ naar me riepen, wilde ik ze met alle liefde de ogen uitp(r)ikken.

Ik hoor het inmiddels overal.
‘Wat een droplul die kerel!’
‘Kun je niet uitkijken, gehaktbal?’
‘Zo, die taartenschep heeft het hoog in d’r bol’. 
‘Gatver, wat ruikt het toch muf(f)in die trein.’
Constante honger stelt mijn hersenen op scherp.

‘Maar waarom ben je aan de lijn, meissie? Je ziet er toch hartstikke goed uit,’ sprak mijn vader gisteren. Vervolgens probeerde ik hem uit te leggen dat ik die betere versie van mezelf, die zich ‘daaronder’ bevindt, weer wil terugvinden. ‘Dat slaat nou echt als een lul op een roomsoes!’ riep mijn vader uit.

I rest my case.

Geschreven door
Meer door Wendy Louise

Column: Filtertje, filtertje aan de wand

Ik Tinder. Af en toe. Daten doe ik bijna nooit. Zo’n gedoe....
Lees meer