Column: Practice what you preach

Na een heerlijke zomervakantie, dacht ik thuis direct aan de slag te gaan.Snel een wasje erin, boodschapje doen, honden ophalen uit de kennel, nog even snel een blouse strijken, de trap op rennen en omkleden voor een feestje. Enthousiast ren ik de trap op, en halverwege mis ik een trede. BAM. Op m’n knie drie treden omlaag. Of zoiets. Wat er precies gebeurde weet ik ook niet, maar wat een pijn. Zwetend, misselijk en lijkbleek lig ik op de trap bij te komen. 

“Gaat het?” Hoor ik vanuit de keuken.

‘Wat denk je zelf.’ denk ik, maar kan niks uitbrengen. 

Na een stilte van mijn kant, komt manlief even kijken. 

“Ai, gaat niet goed hè?” Ik schud mijn hoofd en durf mijn knie niet los te laten. Het voelt helemaal niet goed. Ik sta op en wil lopen, maar dat blijkt lastig. Met mijn hoofd in mijn handen laat ik me wederom op de traptrede zakken en denk even na. Voordat ik iets kan zeggen, helpt manlief me overeind en zegt dat ik beter thuis kan blijven.

“Echt niet! Ik neem wel een paracetamol en een paar glazen wijn, als jij wilt rijden.”

Hij vindt het prima en even later vertrekken we (ik met een gestrekt been op de achterbank) naar het feestje. Ik moet zeggen dat de combinatie van 1000 mg paracetamol met een aantal glazen wijn een goede pijnstiller is en zo kom ik de avond prima door. “Ze wilde gewoon lekker drinken vanavond,” hoor ik manlief lachend tegen de jarige zeggen… 

Op de terugweg met mijn gestrekte been achterin (buigen gaat inmiddels helemaal niet meer) heb ik nog gezellige babbels maar wanneer ik thuis gestrekt in mijn bedje besluit om lekker op mijn zij te draaien begint de ellende; kussen tussen de benen, nog een kussen onder de enkels, weg kussens, op mijn rug dan maar, plafond staren, wat een pijn, pfff…

Overgave en acceptatie my ass!

Na een huisarts bezoekje de volgende morgen, krijg ik het advies om voorlopig rust te houden en daarna evt een scan te maken. Hoezo rust? Dat gaat ECHT niet! Ik wil een Quick fix. “Wie kan ik bellen om me te helpen?” Vraag ik me geërgerd af. “Volgens mij heb jij genoeg boekjes gelezen en artikelen geschreven, die gaan over acceptatie en overgave, schat.” Tssss… Overgave en acceptatie my ass!

Tegelijk weet ik dat ik geen andere keuze heb om een tikkie gas terug te nemen en op de stoel, met mijn been omhoog, plaats te nemen. Gelukkig zijn de oudste twee kinderen nog thuis en dat komt eigenlijk best goed uit. 

‘Wat zullen we vandaag eten?’ Vraagt zoon in de familie app.‘Kip curry met rijst?’ Oppert dochter. Iedereen is het eens.

“Wil jij de boodschappen doen?” Vraagt manlief aan oudste dochter.
Ook geen probleem, blijkbaar. Ondertussen worden de honden uitgelaten, een wasje gedaan en wordt er zelfs gekookt. “Kun je eindelijk eens ongestoord schrijven, héé Mam.” Zegt zoon, terwijl ik met mijn laptop op schoot dit artikel schrijf en van het vers gemaakte kopje soep van mijn dochter geniet. “Best chill, ja.” Geef ik toe. 

Tijdens het schrijven val ik af en toe ik in slaap en ik vraag me af waar ik toch zo moe van ben? Het leven heeft me blijkbaar  teruggefloten en letterlijk op de poef gezet. Wie niet horen wil moet maar even op d’r muil gaan. Vlug, vlug, iets doen (zoals ik normaalgesproken te werk ga), zit er op het moment niet in en doe alles op een slakkentempo. Momentje van bewustwording en bezinning. Het is oké om even niet deel te nemen aan het mezelf opgelegde haastige tempo. Ook dat zijn de voordelen van een freelance schrijver. Ik krijg zelfs een beetje structuur in mijn dag (zie laatste column; dáág structuur). 

Tijdens mijn powernapje op de bank maakt puberdochter een foto en plaatst het op de familie app. 

‘De meid neemt het ervan.’ Schrijft ze eronder. ‘Ze wilde gewoon nog een weekje vakantie.’ Appt zoon. ‘Totale overgave en acceptatie.’ Antwoordt manlief.

‘Practice what you preach.’ App ik terug als ik wakker word…

Geschreven door
Meer door Karin Achten

Column: Medical Medium

De laatste tijd is er op het gebied van gezondheid veel informatie...
Lees meer