Column: Oh lieve Heer…

Ik kon ‘vroeger’ eten wat ik wilde, en kwam geen gram aan. Had ik dat toen maar meer gewaardeerd. Gelukkig ben ik nog steeds gezegend met een redelijk snel metabolisme, maar kom tegenwoordig niet meer ongestraft weg met een weekendje flink doorhalen. Toen ik laatst op maandagochtend op de weegschaal ging staan en de meter ineens een stukje doorsloeg, schoot het volgende door m’n hoofd. ‘Vroeger’,  tja het is wat als je wat ouder wordt, riep mijn wat stevigere vriendin altijd als ik me weer eens te buiten ging aan de zoveelste Bossche Bol:

‘Oh lieve heer, als U mij dan niet slanker maakt, maak mijn vriendin dan wat dikker.’

Hilarisch en wat een geniale uitspraak én hoe waar eigenlijk. Tuurlijk, je gunt je vriendinnen het allerbeste en bent blij voor hen als ze lekker in hun slanke vel zitten. Maar hoe fijn is het als je jezelf ook goed voelt en vol zelfvertrouwen de wereld aankan. Inmiddels weet ik wel dat er (naast een snelle stofwisseling) helaas geen wondermiddeltjes bestaan en je toch echt zelf het roer recht moet houden, goed voor jezelf moet zorgen en op tijd aan de rem moet trekken met wijn, chips en bitterballen, om charmant ouder te worden. Ondanks dat ik sporten fijn vind, doe ik het voornamelijk om fabulous richting de fifty te gaan.

Kaat weet raad!

Hara Hachi Bu, autofagie, het koolsoepdieet, matcha thee in de ochtend, bijenpollen staan op het aanrecht voor het grijpen, bleekselderij sap voor het eten, maca-pannenkoek na de training, naar de Freezlab om mijn bruine vet te activeren, appelazijn met water direct na het opstaan, kefir in de ochtend voor m’n eerste kopje koffie, ontgiften met spirulina, hennepzaad door mijn yoghurt, in bad met dode zeezout, sapvasten, het hunza-dieet en bakken in kokosolie. Ja, echt, ik doe het allemaal…

Maar dan komt ‘Hangry’ om de hoek kijken. Volgens de kids en manlief ben ik niet te genieten als ik niet op tijd mijn koffietje met een flink stuk chocolade krijg. Iedere dag weer. Als ik in deze moodswing verkeer is er geen land met me te bezeilen en steek ik verblind door een gebrek aan endorfines, in een drukke stad, zomaar, zonder te kijken de weg over,  wanneer ik een Starbucks in mijn vizier krijg. Want ja, ik ga nou eenmaal zo lekker op caffeïne en chocolade. Intens gelukkig word ik ervan.

Het blijft dus dweilen met de kraan open, maar de gulden middenweg is wat mij betreft ook prima. Geluk zit ‘m (ik spreek voor mezelf) niet in een strak lijf, maar wel hoe goed je je voelt en daardoor kunt functioneren. De kracht en het doorzettingsvermogen hebt om dingen aan te pakken en alles uit het leven te halen waar je blij van wordt. Happy thoughts en een happy mind hebben grote invloed op je stemming en verlagen de stresshormonen in het lichaam, waardoor je zelf endorfines aanmaakt en een positieve verandering op gang brengt. 

Desalniettemin neem ik dagelijks gewoon mijn portie chocolade, zet er wat beweging tegenover en ik kijk wel waar het schip strand.

Oh lieve Heer…

Geschreven door
Meer door Karin Achten

Column: Practice what you preach

Na een heerlijke zomervakantie, dacht ik thuis direct aan de slag te...
Lees meer