Pink Ribbon

Column: De naakte waarheid

“We gaan een dagje naar de Veluwse Bron!
Het moment waarop een van mijn vriendinnen dat riep, was ik niet direct enthousiast. Ik bedoel, sauna, naakt… Maar goed, we boekten.

Tijd voor de voorpret. “Ik ga van tevoren wel langs het tuincentrum”, beloofde vriendin C. “Even de grasmat trimmen.” Een opmerking die zorgde voor hilariteit alom, maar die ons ook aan het denken zette. We kennen elkaar al jaren en zijn vaak genoeg samen naar het strand geweest. In bikini. Helemaal bloot zagen we elkaar nog nooit. Nu zou de naakte waarheid boven water komen. Spoedig zouden we weten wie er hangtieten, putten in de billen of schaamlippen als de nek van een kalkoen heeft.

Mij zal het aan mijn (gelukkig nog steeds putvrije) kont roesten. Ik ben extreem dun én extreem dik geweest, dus ik vind alles best. Sowieso hou ik van mijn vriendinnen om wie ze zijn. Daar verandert een spiegelei tepel, overbehaarde doos of zweetvoet niets aan.

Welke beweging moet je in Godsnaam maken om in je kont te snijden?

Dat iedereen werk had gemaakt van de ‘gouden driehoek’ werd tijdens de autorit naar Emst al snel duidelijk. “Ik heb rode bultjes van het scheren”, bereidde een van de vriendinnen de rest alvast voor. Waarop een ander de schokkende mededeling deed ‘een grote snee op haar bil te hebben’. ‘Scheer jij je kont dan?’ vroeg Kim verbaasd. “Nee natuurlijk niet! Normaal gesproken ros ik even vijf keer dat mesje over mijn punani en klaar. Maar nu wilde ik het extra mooi, voor jullie kritische blik. Ik maakte een vreemde beweging met een extra scherp mesje richting de laatste opstandige haartjes. Next thing I know, zat ik middenin een scene van Stephen Kings Carrie.”

Vervolgens was het zeker een kwartier stil.
Een lange stilte waarin waarschijnlijk iedereen overdacht welke beweging je in Godsnaam moet maken om in je kont te kunnen snijden.

“We kijken niet naar elkaar hoor,” giechelde vriendin C.  “Gewoon badjasje ophangen en die sauna inlopen.” De toon waarop ze die laatste woorden uitsprak, deed mij vrezen voor mijn leven. Onrustig door het feit dat ik nergens mocht kijken, wiebelde ik, geheel niet ontspannen, van de ene bil op de andere. Totdat ik het geluid van de deur hoorde. Gelukkig, er kwam nog iemand binnen. Iemand waarnaar ik wel mocht kijken.

Even vergat ik te ademen. Er stapte een lange, slanke vrouw de sauna in. Mooie benen, gespierde armen en een krachtige, stralende lach op haar gezicht. Over het feit dat ze kaal was en bovendien maar één borst had, maakte ze zich zo te zien geen zorgen. Met rechte rug en geheven hoofd wenste ze ons “Goedemorgen”.

De rest van de dag hebben we onze hangtieten laten zwabberen en niet meer gezeurd.

Omdat oktober internationale borstkankermaand is, deel ik deze maand graag een ‘golden oldie’, die ik in het kader van dit thema schreef. Speciaal voor al die sterke, stoere vrouwen.

Geschreven door
Meer door Wendy Louise

Column: Filtertje, filtertje aan de wand

Ik Tinder. Af en toe. Daten doe ik bijna nooit. Zo’n gedoe....
Lees meer