Als je haar maar goed zit / foto: Ryan McGuire via Pixabay

Column: Fuck de stylist

Hij kamt keihard met een gebruikte borstel door mijn haar. Grote zwarte haarslierten hangen er nog aan. Ik hou me in. Want met alles direct zeggen, maak je ook geen vrienden. Zijn gezicht staat op half zeven en hij heeft er zichtbaar geen zin meer in. ‘Je bent al de 7e vandaag in mijn stoel’, zegt hij puffend en zuchtend. Als hij mijn veel te droge haar regelrecht in de krultang wil hangen, vraag ik of hij er alsjeblieft een beschermspray in wil doen. Is toch mijn grootste nachtmerrie: mijn haar in de fik terwijl die krultang er nog in hangt. Geïrriteerd door mijn bijdehante opmerking, pakt hij de spray maar vergeet hij dat de dop er niet op zit: Voila, de hele pot spray over mijn kostuum. De stylist wordt gek en dept gillend tissues op mijn kostuum met de hoop dat er geen kringen op komen. ‘Dit is dus mooi kut’, zegt hij nijdig.

Ondertussen kan ik wel janken. Wat doe ik hier eigenlijk en heb ik nu daadwerkelijk hier mijn vaste veilige baan voor opgezegd? Voor dit glitter and glamour bestaan? De glitter is ver te zoeken en als glamour inhoudt: een kop thee en half lauwe soep in de kantine, uren wachten en in de buurt zijn van deze nare stylist, dan had ik me dat wel even anders voorgesteld. Het leven van een model dus: op het scherm spat het ervan af, achter de schermen is het vandaag ronduit kut.

Gelukkig is dit een uitzondering op de regel, maar het komt echt voor dat je als model behandeld wordt als een nobody. ‘Of ik NIET wil gaan zitten met mijn kostuum aan’, snauwt de stylist naar me omdat er anders kreukels in komen. Ik vraag me af of hij nu echt verwacht dat ik een uur blijf staan?

Sommige mensen zijn ronduit gemeen in deze industrie. Daar leer je weer van, denk ik dan altijd. En alsof het zo moet zijn, mailt mijn agency of ik morgen naar kantoor kan komen voor een casting. Mijn rol: die van stylist. Ik glimlach en ik voel dat deze rol op mijn buik geschreven staat, met deze ervaring nog vers in mijn geheugen.

Die man met zijn spraytje en vingers die roken naar sigaretten.

De volgende dag stap ik de auto in en speel ik de sterren van de hemel. De rol van een overdreven gestresste stylist gaat me goed af na gisteren. Ik ben hem bijna dankbaar, de man van wie ik de naam al weer van ben vergeten. Die man met zijn spraytje en vingers die roken naar sigaretten.

Achteraf gezien had ik die stylist van gisteren nodig om me zo goed mogelijk te kunnen verplaatsen in mijn rol. Hoe bijzonder is dat? Het moest blijkbaar zo zijn: afgesnauwd worden en de dag erop de vruchten daarvan plukken. Geen idee nog trouwens of ik de rol heb gekregen. Ik wacht in spanning af. Maar voor mezelf ben ik alvast met vlag en wimpel geslaagd.

Heb je vandaag een rotdag door die bemoeizuchtige collega, belachelijke ouder of gestoorde buurvrouw? Weet je? Die mensen gaan jou helpen om die rol in je leven te krijgen, waarvan je nu nog niet weet welke dat is 😉

Geschreven door
Meer door Elize Been

Column: Hoeveel #reallife willen we zien op Instagram?

Wat deel je nu wel en wat nu niet op social media?...
Lees meer