Column: Ouderschapslessen #2: hoe deal je (niet) met een 3-jarige terrorpeuter

Uitdagend kijkt ze me aan terwijl ze een soort dramatisch gehuil probeert te fabriceren. “Maar ik wilde helemaal geen chocopasta! Ik wilde pindakaahaaas.” En ze schuift resoluut haar bord weg. Dit is niet waar. Ze wilde absoluut chocopasta. Twee minuten geleden éiste ze chocopasta.

Ik heb uit wanhoop toegegeven aan dat derde broodje chocopasta, aangezien we er die ochtend al 6 jankbuien op hadden zitten. Eéntje, omdat ze opeens niet meer zelf naar de wc durfde en jankend de deur barricaderen haar de beste oplossing leek. Eéntje, omdat ze niet zelf naar beneden wilde lopen. Eéntje, omdat ze niet naar de speeltuin bij oma mocht, en ga zo maar door. Geïrriteerd koos ik dus voor de makkelijkste weg en gaf haar zonder in discussie te gaan een derde broodje chocopasta. Dit bleek helaas niet de makkelijkste weg.

Nadat ze haar bordje net iets te hard wegschoof stopte ze even met haar huilgeluiden. Waarschijnlijk in de veronderstelling dat ik met een zinvol antwoord zou komen, maar ik had niks. Ik kon er niks meer mee. Er was -is- geen land mee te bezeilen. Het is een mijnenveld van drama, boosheid en weerstand. Het is PMS in het kwadraat. Het is mijn peuter die net de 3 jaar heeft aangetikt.

Ik ben zelf beland in de ‘ik ben 31 en wil (veel) wijn’ – fase.

Ik loop er nu al 3 jaar tegenaan dat ik denk dat bepaalde fases niet van toepassing zijn op mijn kind. Ja, je zou denken dat ik eens leer van mijn fouten. Het begon al bij de sprongen. Ik was ervan overtuigd dat de term ‘sprongen’ waren bedacht door ouders met vervelende kinderen en dat mijn kind hier dus niet aan mee zou doen. Ik heb het geweten! Mijn kind is een ster in hoogspringen. Hierna volgden de ‘ik ben twee en ik zeg (op opvliegerige wijze) nee’ en nu dus de ‘ik ben drie en heb (met ongekend veel drama) de regie’ – fase. Als je onbekend bent met deze prachtige termen, moet je je eens wat vaker op moederfora of -facebookgroepen bevinden. Echt, daar liggen alle Nederlandse moederwijsheden. Van opvoedkundige tot geneeskundige adviezen, je kunt er met ál je vragen terecht. Ik ben zelf inmiddels beland in de ‘ik ben 31 en wil (veel) wijn’ – fase. Dat heb ik van mezelf, niet van een forum. En na een paar glazen maakt t ook niet meer uit dat dat niet rijmt. Maar goed, Jes zit dus in die ‘ik wil de regie’ -fase en wij lijden. Aangezien opsluiten in haar kamer of vluchten naar het buitenland geen optie is, moeten we ermee dealen.

Corrigeren, luisteren, uitleggen, luisteren, begrip tonen, stem verheffen, begrenzen, soms tóch een beetje manipuleren, luisteren en dit ritueel herhalen. Ik besefte dat de maat vol was toen ik vanmorgen om half 11 mijn werk wilde bellen om mijn contract op te hogen naar 40 of desnoods 60 uur per week. De geduldige aanpak drijft mij tot waanzin en heeft blijkbaar bij mijn nageslacht geen enkele zin. Schreeuwen lijkt het enige dat af en toe nog werkt. Dus ik deed wat elke moeie moeder in een dergelijke situatie, in een dergelijke fase zou doen: ik opende de deur naar de wc, ik deed ‘m weer dicht, ik draaide ‘m op slot en ik ging lekker een potje te janken…

Zo, dat lucht op. Ook deze fase gaat vanzelf wel weer een keer over.

Geschreven door
Meer door Naomi Albrecht

Column: Neefje Len

Mijn zusje en ik hebben op dit moment een verstoorde relatie. Het...
Lees meer