Tik tok / Foto: Alexas Fotos via Pixabay

Column: Ouderschapslessen #1 – Hoe breng je je kind níet naar bed

Onze peuter is sinds een paar dagen een nieuwe manier van grenzen opzoeken aan het uitproberen. Namelijk die van het zeuren. Om alles. Zeuren omdat ze op mijn plek wil zitten, zeuren omdat ze een vierde broodje met hagelslag wil, zeuren omdat ze een achterlijk filmpje over klei wil kijken op YouTube. Het zeuren gaat over in hysterisch gejank wanneer we niet snel genoeg aan haar eisen voldoen. Wat dus resulteert in een aanhoudend krijsconcert. Gistermiddag heb ik na 5 uur strijd mijn opvoeding door de plee gespoeld en een filmpje aangezet. Ik kon het niet meer aan. Het was een dag dat ik stikjaloers was op ouders met een fulltime baan.

De avond brak aan en ik zag licht aan het eind van de tunnel. Bedtijd. Het bleek al snel dat ik iets te vroeg had gejuicht, want er was weer een nieuwe strijd aangebroken. De strijd om het opblijven. In mum van tijd stond er een hysterische peuter te schreeuwen dat ze níet naar bed wilde en dat ze met ons naar beneden wilde. Hoe deal je nou met een kind die bezig is haar grenzen te verkennen, waaraan je niet wil toegeven en die niet naar bed wil? Ik denk niet dat daar een pasklaar antwoord op is. Het ouderschap is een gigantisch doolhof en elke ouder loopt wel eens een doodlopend paadje in. Dan zit er maar een ding op: teruglopen en een nieuwe route proberen.

Ik begon gisteravond met ‘de pedagogische aanpak’. Hierbij maak ik contact op ooghoogte, benoem ik haar emoties en leg ik uit wat ik van haar verwacht. Het voordeel van deze aanpak is dat een peuter/kind zich serieus genomen en gehoord voelt. Mits ze niet na 1 zin afdwalen door frustratie. Wat hier uiteraard gebeurde. Ik verliet de kamer, zij zette een tandje bij en mijn man deed de babyfoon maar iets zachter.

… en ze begon ook weer tegen de deur te bonken

Aangezien deze aanpak niet werkte, was het tijd om wat anders te proberen. ‘De strenge aanpak’. Met luide, duidelijke, maar níet schreeuwende stem, aangeven dat de grens is bereikt. “Jessie, nu is het klaar! Ik wil geen geschreeuw meer horen. Je gaat NU slapen.” Deze aanpak is niet compleet zonder strenge blik en het nét iets te hard dichtdoen van de deur. Geen succes. Het geschreeuw hield aan en ze begon ook weer tegen de deur te bonken.

Na de strenge aanpak zijn we weer even teruggegaan naar de pedagogische aanpak en hebben we geprobeerd haar in stilte te kalmeren en te troosten. Om het draaglijk te houden gingen we om de beurt naar boven. Telkens bij het verlaten van de kamer, zette ze haar keel weer open.

Mijn derde aanpak was de ‘tokkieaanpak’. Die aanpak is niet bepaald chique te noemen, maar soms werkt het omdat er een soort schrikelement in zit. De tokkieaanpak is de aanpak waarbij de hele buurt getuige is van het feit dat je zojuist de strijd hebt verloren van je kind. Als je als ouder de tokkieaanpak toepast, dan zit je er waarschijnlijk een beetje doorheen en wil je je kind het liefste door elkaar rammelen. Je weet niet meer wat je moet doen. Geeft niet, gebeurt ons allemaal. Mij dus ook. Na drie kwartier gekrijs aan te horen stond ik te schreeuwen tegen mijn tweejarige. Dat ging ongeveer zo: “NU is het KLAAR! Je gaat NU SLAPEN en IK WIL JE NIET MEER HOREN!!!” Waarna zij nog harder begon te krijsen.

En dan komt the moment of weakness: “Zullen we haar dan toch maar even uit bed halen?” Gelukkig bleef een van ons sterk (dat is meestal mijn man, nu was ik het) en zijn we niet gezwicht.

Ik besloot even bij haar te gaan liggen met een flesje melk. Zodra ze haar flesje zag, rende ze haar bed in. Ze pakte het flesje aan en zei: “Welterusten mama.”

Ik ben blij dat ze een beetje karakter heeft maar het blijven rare wezens, die peuters.

Geschreven door
Meer door Naomi Albrecht

Seks, drank, roulette en een roze grasmaaier

Als je aan een willekeurig gehuwd persoon vraagt wat het geheim van...
Lees meer