Naomi, Jessie en neefje Len.

Column: Neefje Len

Mijn zusje en ik hebben op dit moment een verstoorde relatie. Het is een eenzijdige relatie geworden dat lijkt op die van een kersvers stelletje, waarbij de een verliefder is dan de ander. Waarbij de een op ongepaste momenten steentjes tegen het slaapkamerraam gooit, terwijl de ander gewoon rust wil. We zijn uit balans. De aanstichter daarvan is een prachtig klein mannetje, Len.

Ik had nooit verwacht dat een zwangerschap waarin ik zelf wel gewoon mocht drinken en rood vlees mocht eten, zo lang kon duren. Voor mijn gevoel is mijn zusje 2 jaar zwanger geweest, maar hij is er eindelijk, ons lieve neefje Len. Hij is de miniversie van zijn knappe vader en in zijn ogen zie ik de wijsheid van zijn moeder. Hij heeft blond haar en blauwe ogen. De Surinaamse inkt van mijn moeder was blijkbaar op. Len is een baby waar menig moeder jaloers op is, want hij slaapt een gat in de dag. Als hij wakker is doet hij af en toe een cavia na om aan te geven dat hij honger heeft. Tijdens het eten valt hij regelmatig in slaap en tijdens het verschonen slaapt hij gewoon door of pist hij zijn ouders onder. Aan zijn tevreden geluidjes en gezichtsuitdrukkingen te zien, geniet hij lekker van het leven. Het is een modelbaby.

Vorige week stapte ik – wederom spontaan – bij mijn zusje binnen om mijn sjaal op te halen. Na elk bezoek vergeet ik iets zodat ik 2 dagen later een reden heb om terug te komen. Ik trof haar huilend aan in de keuken. De kraamhulp had haar zojuist verlaten. Het was niet geheel onverwachts, maar hoe kón ze. Een week lang deelden ze lief en leed en nu opeens was ze weg. Alsof de hele relatie niets voorstelde. Voor mensen die niet precies op dit moment hetzelfde gevoel ervaren, is het moeilijk te begrijpen. Ik weet nog dat ik mijzelf ook zwaar in de steek gelaten voelde bij het vertrek van mijn kraamhulp. Na een emmertje te hebben volgehuild en een Tony-reep ging het toen wel weer.

Gelukkig was ik me enigszins bewust van mijn eigen hormonale onredelijkheid

De geboorte van Len doet me in meerdere opzichten weer denken aan toen Jessie net geboren was. Zo’n panische moeder die ‘s nachts telkens checkte of de inhoud van de wieg nog ademde en die het liefst wilde dat bezoekers een Dettolbad namen voordat ze in contact kwamen met mijn baby. Gelukkig was ik mij enigszins bewust van mijn eigen hormonale onredelijkheid en heb ik mijn bezoek redelijk gastvrij weten te ontvangen (denk ik).

Het moment dat ik stopte met borstvoeding (9 dagen maar hoor) was een verademing. Mijn lichaam kon herstellen, de panische gedachten namen wat af en onze baby was eindelijk verzadigd. Hulde aan mijn omgeving trouwens, want niemand heeft geoordeeld over het wel of niet geven van, of het wel of niet stoppen met borstvoeding. Als ik alle mamagroepen en -blogs op Facebook moet geloven is dat nogal een unicum. Mijn zusje kon door omstandigheden geen borstvoeding geven aan Len, maar wilde dit wel heel graag. Een goede vriendin heeft toen haar melk aangeboden voor Len. Janken met z’n allen natuurlijk… Ja de horrormomen zijn bij mijn moeder en mij ook nooit meer verdwenen. Mooi en bijzonder vond ik dit aanbod.* Mensen reageren er wel enorm verbaasd op terwijl het vroeger heel normaal was om je kind aan de tiet van een familielid of van de buuf te leggen als het allemaal niet lukte. Tegenwoordig hebben we gelukkig de luxe dat er babymelk in poedervorm bestaat, anders zouden onze borstvoedende vriendinnen het maar druk hebben.

Na mijn laatste bezoek bij Len checkte mijn zwager uitgebreid of ik echt niets vergeten was. Ik denk dat het tijd is om afstand te nemen. Deze verliefde tante snapt een hint. Ik kan mij ook herinneren hoe dierbaar ik die momenten met mijn gezin vond toen we net een vernieuwd gezin waren geworden. Geen nieuwbakken moeder zit te wachten op een opdringerige stalker die over alle grenzen heengaat.

Stiekem hoop ik dat ze me na het lezen van deze column zielig vindt en ze zegt dat ik áltijd welkom ben. Misschien is het dan handig als ik een kopie van de huissleutel maak?

*Mocht je donormelk overwegen, zorg dat je zeker weet dat de ‘donor’ gezond is geen ziektes heeft die via bloed overdraagbaar zijn.

Geschreven door
Meer door Naomi Albrecht

Column: Gelukkig is het bijna winter

De winter. Vre-se-lijk. Ik voel mij slachtoffer van het leven als ik...
Lees meer