Moederdag / foto: Vania Raposo via Pixabay

Column: Moederdag

In het kader van Kees!’ motto; ‘Gelukkig niet perfect’, wil ik een ode brengen aan alle niet perfecte moeders. Ook ik had zo’n niet perfecte moeder, maar ze was wel de liefste, en van mij. Ik werd zelfs gezegend met een bonusmoeder, op  vijftien jarige leeftijd. Verre van perfect, maar de liefste bonusmoeder die ik mij wensen kon. 

En dan ik. Ik mag mezelf inmiddels ook al 22 jaar moeder noemen van drie (bijna) perfecte ( hahaha, duh) kinderen, en ondanks al mijn pogingen in het moederschap uit te blinken, lukt dat nooit helemaal naar mijn zin. Gelukkig niet, zo is mijn conclusie nu, want wat zouden zij anders van mij te leren hebben? Ik wilde het immers helemaal anders gaan doen dan mijn eigen moeder. Maar naarmate de jaren verstreken, werd het steeds zichtbaarder; mama, ik lijk steeds meer op jou. Streng zijn kon ze niet. En nee, ik heb ze nooit gehaat. Maar wanneer je als meisje van dertien jaar je moeder moet missen, voel je je toch verraden door de liefde. Wat nou onvoorwaardelijke moederliefde?

Op 25 jarige leeftijd werd ik zelf moeder van zo’n lief, mooi, onschuldig wezentje. ‘Nu ben je nooit meer zonder zorgen.’ Vertelde mijn schoonmoeder, uit eigen ervaring. Mijn oer gevoel werd wakker. Met ons prachtige meisje in mijn armen, wist ik; een moeder zal altijd als een leeuwin voor haar jongen vechten, en voor hen zorgen, zover het in haar macht ligt. 

Do you have an upflyer, mam?

Dat is tot nu toe aardig gelukt, maar opvoeden blijft een hell of a job. Ik heb het zelfs een beetje onderschat. Want die kleine, lieve wezentjes ontwikkelen een eigen karakter, met een eigen stem en halen soms het bloed onder je nagels vandaan. Vroeger hoorde ik ze tegen elkaar fluisteren dat ik vast ongesteld moest worden, tegenwoordig vragen ze hardop of ik in de overgang ben. Etterbakkies! ‘Do you have an upflyer, mam?’ gieren ze met z’n drieën gebroederlijk, als één front tegen mij. Dan verander ik volgens hen in een buitenaards wezen, treed ik buiten mezelf en ben ik de macht over mijn moederlijke gezag even helemaal kwijt. Terwijl ik dit schrijf, krijg ik een flashback van mijn moeder, met haar pantoffel achter mij aan rennend, en proberen me te raken waar mogelijk.  Monsterlijke moeders zijn we. Soms… 

Want één ding heb ik in al die jaren wel geleerd; moederliefde gaat nooit verloren. Waar ze ook zijn. Moeders met of zonder vleugels. Mijn hart stroomt over van liefde voor die drie etterbakkies en nog steeds ervaar ik de onvoorwaardelijke liefde van mijn moeder, als ik met haar ogen naar mijn kinderen kijk.

Je was zo gek nog niet, mam.

Fijne moederdag!

Onvoorwaardelijke liefde gaat nooit verloren


Geschreven door
Meer door Karin Achten

Column: Tidying Up with Marie Kondo

Volgens mijn man ben ik een echte bingewatcher. Ik kijk op van...
Lees meer