Welke kant gaan we op? / Foto: Susanne Jutzeler via Pexels

Column: De toekomst

Deze afgelopen maanden zijn me toch een partijtje enerverend geweest! Ik ben overgestapt naar een nieuwe werkgever en dat bracht de nodige onrust met zich mee. Ongeveer tegelijkertijd kreeg ik de vraag of ik een column wilde schrijven voor Kees!. Duh, tuurlijk wilde ik dat! Maar het was chaos in mijn hoofd. Een column: toch iets meer doen met de wens om te schrijven, een nieuwe werkgever: spannend! Al deze ontwikkelingen zetten me aan het denken over ‘de zin van het leven’. Wat is mijn ambitie? Feministen hebben in het verleden zo hard gestreden voor mijn keuzevrijheid. In theorie kan ik doen wat ik wil. The sky is the limit. Maar wat wil ik nou écht bereikt hebben over 20 jaar?

Allereerst wil ik dat mijn kind over 20 jaar goed gelukt is. Mijn dochter hoeft absoluut geen dokter of advocaat te worden, maar ik wil wel dat ze over 20 jaar gelukkig is en iets positiefs toevoegt aan de maatschappij. Ik vind het belangrijk we met z’n allen niet beter af waren geweest als wij toch voor die wandelende tak waren gegaan in plaats van een baby.

Ik wil ook dat Randy en ik getrouwd blijven. Scheiden lijkt me namelijk zo een gedoe. Advocaten, verdriet, co-ouderschap, moordneigingen, apart ingeplande feestdagen en vakanties. En dan ben je daar eindelijk uit. Dan heb je die hufter vergeven, want ja, “het is toch de vader van je kind”, dan moet je weer tijd en energie steken in een nieuwe hufter. Voordat je het weet ben je aan het daten met allerlei seksueel gefrustreerde kerels die jaloers zijn, gestoord zijn, of een clitoris nog met een vergrootglas niet weten te vinden. Het enige voordeel van co-ouderschap is dat je soms een paar dagen alleen maar jezelf hoeft te denken (#loedermoeder).

Mijn hufter is een echt een leukie. Hij masseert mijn rug als ik dreig hem te verlaten.

Hoe dan ook, mijn eigen hufter is echt een leukie. Lief, lacht om mijn grapjes, is zelf soms ook best grappig, kan heerlijk koken, masseert mijn rug als ik dreig hem te verlaten, heeft een ingebouwde handleiding meegekregen hoe hij met mijn labiele aanvallen om moet gaan en weet alles zonder vergrootglas perfect te vinden. Ik blijf het liefste dus wel getrouwd.

Als ik mijn man moet geloven hoef ik maar een paar simpele dingen te doen om dit voor elkaar te krijgen. Namelijk: niet mijn haar kortwieken, mijn scheermes ook in de winter gebruiken, de noodzaak van een blowjob in blijven zien, niet te dik worden (hoe dikker hij wordt, hoe slanker ik lijk, dat biedt perspectief), niet teveel zeiken (haha grappenmaker) en hem niet in een emotionele bui om zeep te helpen. Als hij nou ook blijft voldoen aan mijn bescheiden wensenpakket, wordt dit een eitje.

En, ik wil dat ik slimmer wordt… Oh nee! Ik word zonder t. Ik zou wel een opleiding willen gaan doen, op een universiteit. Maar de leuke elementen van het studeren vallen wel een beetje weg wanneer je de 23 bent gepasseerd. Spijbelen is niet meer tof maar dom, gezien de kosten. En het is nu ook niet meer grappig als ik halfteut in een collegezaal zit omdat ik in het tussenuur de kroeg in ben gedoken. Een thuisstudie dan? Is dat haalbaar met een peuter in huis, een huishouden en een Netflix- en Videolandabonnement? Dit moet ik nog even uitbroeden.

Eindstand: carrièretechnisch ben ik met mijn toekomstdoelen nog niet ver gekomen. Hoewel ik overal voor opensta, is het mij wel duidelijk geworden dat mijn gezin in deze levensfase op nummer één staat. Hoor je ze? Al die vrouwen die zo fanatiek hun BH’s verbrandden in naam van de vrouwenemancipatie… Hoor je ze rollen in hun graf?

Geschreven door
Meer door Naomi Albrecht

Column: Sporten is toch ook gewoon stom!

Mijn ogen branden door de druppels zweet die er in gelopen zijn...
Lees meer