Let's get this party started!

Column: Zegt de ene hond tegen de andere..

De oplettende lezer vraagt het zich af. ‘Wie is toch die Kim, waarover je het altijd hebt?’ Ik zal het mysterie oplossen: Kim is mijn zus. Wij wonen samen. 

Het voordeel van samenwonen met een andere vrijgezelle vrouw vormt tevens het nadeel: beiden ‘vrijgezellig’ zijn. Je voelt je nooit eenzaam, maar je bent ook bijna nooit alleen. Dat laatste is soms knap lastig.

Op onze nachtkastjes liggen condooms (voor als er eens iemand meekomt), maar ook extra sterke oordoppen (voor als de ander iets aan de haak heeft geslagen). Het scheelt om te weten dat je bloedeigen zus je niet kan horen. Toch voelt het nooit ‘helemaal vrij’. Niet dat wij gillen als Lassie, maar je snapt me wel. Na de daad lekker in je nakie door het huis lopen, doe je gewoon niet. Daarom gaat de voorkeur uit naar vriendje’s huis.

Onlangs had Kim weer eens een vriendje. Echter, vriendje had ook een roommate. Er was dus sprake van een logistiek probleem. Een oplossing diende zich aan. Kim en vriendje hadden tegelijk een vrije dag, ik was de hele dag weg, dus bingo: locatieprobleem opgelost. Omdat het niet zo vaak voorkomt dat Kim een vrije dag neemt, vroeg onze moeder of ze zin had om die dag een kopje thee te komen drinken. Kim vertelde haar dat ze had afgesproken met vriendje om te gaan ‘lunchen’.

Little did he know, dat hij juist degene was die verrast zou worden.

Zo geschiedde het dat op een mooie dag mijn pa en ma aan de koffie zaten. ‘Ik ga de ramen lappen bij die meiden,’ sprak mijn vader. ‘Wendy is werken en Kim is lunchen met dat nieuwe vriendje. Leuke verrassing.’ Little did he know, dat juist hij degene was die verrast zou worden.

Kim lag net na te genieten, zich aan het opladen voor de volgende ronde, toen er gerommel klonk bij de voordeur. Ze schoot in haar badjas, rende naar de keuken en drukte haar gezicht tegen het raam om een blik op de voordeur te werpen. Naast de emmer, spons en wisser op de grond, stond pa. Klaar om naar binnen te stappen. Pa keek Kim in de ogen en had een nanoseconde nodig om te beseffen wat er aan de hand was. Zijn hoofd kleurde van lijkbleek, via vuurrood, naar pimpelpaars. ‘O, oh, sorry’ mompelend, pakte hij zijn emmertje op en maakte zich uit de voeten.

De volgende dag zat er een kaartje bij de post, voor Kim. Op de voorkant stonden twee hondjes afgebeeld, lief met hun neusjes tegen elkaar gedrukt. Boven de hondjes stond de tekst: Zegt de ene hond tegen de andere …
Binnenin, in het handschrift van mijn vader, las Kim: ‘Zeg, wat wil jij voor de lunch?!’

Aankomende week brengt Wendy Louise samen Kees! de zomer bij je terug, dan geven we namelijk een we een heerlijk zomers boekenpakket van Wendy weg op Instagram! Hou @ditiskees in de gaten om kans te maken op ‘Zomerster’ en ‘Ik wil jou(w) baby!’

Geschreven door
Meer door Wendy Louise

Column: Mag het een onsje meer zijn?

Daar gingen we. Acht vrouwen naar een ‘vrouwen-event’. Giechelig nerveus voor wat...
Lees meer