Column: You are not special

We willen allemaal speciaal zijn want dat is tegenwoordig in. Dus toen ik het hoofdstuk You are not Special, uit het boek ‘The Subtle Art of not Giving a Fuck’ las, kwam dat even binnen. Want ook ik wil uniek zijn en speciaal, niet een dertien-in-een-dozijn. Maar hoe uniek zijn we nu eigenlijk? 

Voor mij is het is nu het perfecte moment om model te zijn want door mijn rode haren en sproeten heb ik geen alledaagse look. In de modellenwereld is dat unieke van nu óveral te zien: modellen met dikke spleten tussen hun tanden staan trots op grote billboards. Heb je geen spleetje tussen je tanden dan is een pigmentvlek midden in je gezicht mooi of in mijn geval: rood haar en sproeten. Vroeger werd ik er nog kapot mee gepest en nu is het mijn ‘selling point’. Ik word door mijn selling point gecategoriseerd als special. Dat is een serieuze term in de modellenwereld die aangeeft dat er wat anders is aan je. Handig voor mij want zoveel roodharigen bestaan er niet meer nu mijn roodharige ras met het uitsterven wordt bedreigd. Wat betekent: weinig concurrentie in dit unieke spectrum. 

Uhhh, ik ben model… kun je er niet meer een model-look van maken?

De te knappe jaren ’90 modellen kunnen dus inpakken. Want bedrijven en merken willen het net even anders of weer meer naturel. “Geef haar alleen maar een lipglosje hoor”, zegt de opdrachtgever tegen mijn make- up artist net voordat ik de set op moet. Terwijl ik denk: ‘uhhh, ik ben model, kun je er niet meer een model-look van maken?’ 

En met al dat uniek zijn willen we ons onderscheiden. Maar hoe uniek ben ik nu eigenlijk? Er is ook altijd iemand met nog meer sproeten of meer acteerervaring dan ik. En zo word ik in een week soms wel tien keer afgewezen. Of nog wel vaker omdat er altijd wel weer iemand is die beter is in dat hele uniek zijn. Geen wereldproblematiek maar ik word er soms doodmoe van. 

Uniek of niet. We zijn constant op zoek naar erkenning en ook ik doe daar aan mee. Hoe sneu ik dat ook vind om toe te geven. Waarom? Omdat we allemaal onzeker zijn en op zoek zijn naar erkenning. Heb je nog geen twintig duizend followers op Instagram, dan kopen we die er gewoon bij. Ik ken mensen die zeggen dat ze hier niet vatbaar voor zijn maar die liegen. Natuurlijk willen we allemaal duizenden followers en een spleet tussen onze tanden. Of toch niet. Anyway: we zijn allemaal unieke wezens waardoor we ook allemaal fokking normaal zijn. Poeh, dat lucht op, toch? 

Het leven van een model dus. Vanaf nu zal ik schrijven over mijn onzekerheden en ervaringen in een wereld vol gemaakte perfectie en de (on)zin daarvan. See you! 

Geschreven door
Meer door Elize Been

Column: Hoeveel #reallife willen we zien op Instagram?

Wat deel je nu wel en wat nu niet op social media?...
Lees meer