Column: Was ik maar een DICK

Hoe vol zit jouw hoofd vandaag? Dat van mij zit al weer helemaal bomvol. Vol met allerlei ideeën over met welke fotografen ik zou willen werken. Vol met nieuwe ideeën over een kunstproject. Maar het zit ook vol met spoken. Ik noem ze altijd zo omdat ze me afschrikken van het positieve. Je kent ze wel: van die negatieve stemmetjes die je niet mee helpen de dag door. Die vol zitten met doemscenario’s en onzekerheid. 

De meeste mensen kennen mij als één bom positiviteit. Dat is eigenlijk ook vaak zo. Niets is mij te gek en ik zeg het liefst op alles JA. Want alle JA’ s leiden naar avontuur, nieuwe mensen. Maar ook tot veel onrust. Vaak weet ik ’s ochtends nog niet waar ik een paar uur later ben. Chaos dus. Maar nu is het tijd voor een paar weken vakantie. We staan met een groepje familie op een Franse natuurcamping. De ligging is zo mooi aan het riviertje en er is weinig te doen. Precies waar ik behoefte aan heb: niets. 

Tussen dat niets zit hij: in zijn driekwarts broek en zijn puzzeltje. Hij ziet er altijd zo vredig uit en als hij niet op gaat in zijn sudoku dan staart hij uit over het riviertje. Zijn naam is Dick, ome Dick. Hij komt hier al minstens 40 jaar en staat bijna altijd op dezelfde plek met zijn vouwwagen. Ooit was hij natuurkundeleraar en nu geniet hij van zijn pensioen. Dick weet alles over het heelal en legt me daar graag van alles over uit. Allemaal informatie die mijn geest niet snapt. Al luister ik graag naar die rustige vertrouwde stem. Hij draagt een soort van rust met zich mee. Precies dat wat ik mijn hele leven al nastreef. 

De monkey-mind: de monkey die van tak naar tak jumpt in het hoofd.

Ooit vertelde een yoga dame me zoiets over de monkey-mind. De monkey die van tak naar tak jumpt in het hoofd. Zo één heb ik er dus ook en op deze vakantie is het aapje niet thuis gebleven. Mijn hoofd raast door en echt tot rust komen is lastig. Een creatief brein staat nooit stil en mailtjes met shootaanvragen en castingverzoeken blijven trouwens ook binnen komen. Want ja, ik ben freelancer en elke job is meer dan welkom. 

’s Avonds na wat teveel wijn en tussen de muggen door, praten we over het leven. ‘Ben je een piekeraar, vraagt iemand aan mij? Ik zeg: JA. Ook al wil ik daar liever stoer: NEE op antwoorden. ‘ En jij dan, ome Dick?’
Hij zegt: ‘Nee, als ik niet kan slapen dan maak ik een puzzeltje of verzin ik een puzzel in mijn hoofd. Dan val ik vanzelf in slaap.’
Ik val zowat van mijn campingstoel af: een puzzeltje bedenken? Zulke mensen bestáán gewoon!! En waarom hoor ik niet tot dit soort mens? 

De 70 jarige gepensioneerde natuurkundige Dick dus. Als ik vanavond niet kan slapen zal ik denken aan Dick daar zo in zijn campingstoeltje met zijn puzzeltje – mijn inspiratiebron. Ik weet zeker dat ik zal slapen als een blij en tevreden aapje. 

Geschreven door
Meer door Elize Been

Column: Hoeveel #reallife willen we zien op Instagram?

Wat deel je nu wel en wat nu niet op social media?...
Lees meer