Ga direct naar de gevangenis.. / foto: Suzy Hazelwood via Pexels

Column: Vis a Vis

Misschien heb je het al gezien. Vis a Vis. Gisterenavond heb ik de laatste aflevering van seizoen 4 gekeken. In twee weken tijd, in één bingewatchende streep naar de finish. Wat spannend! En hoe knap dat telkens het onverwachte gebeurt. Als je denkt dat het niet spannender kan, gaat er gewoon weer een schepje bovenop. En als je denkt; Nee, maar nou komt het goed, gebeurt juist het tegenovergestelde. Wat kunnen vrouwen slim, slinks en gemeen zijn. Natuurlijk, het zal zwaar overtrokken zijn, maar de boodschap is duidelijk; wanneer je moet overleven gaan alle principes overboord.

Goed, voor degene die de serie (nog) niet kennen; het gaat dus over een vrouwengevangenis. Heel veel thema’s worden belicht. Thema’s waarin je jezelf kunt inleven, en thema’s die (gelukkig) ver van je bed show zijn. Toch vraag ik me af hoe het komt dat je jezelf totaal kunt verliezen in zo’n verhaal. Want ondanks dat het geweld me tegen staat, blijf ik kijken om te zien hoe het de dames (en Fabio) vergaat en hoe ze met zoveel onrust kunnen leven. Altijd op hun hoede moeten zijn, door angst en haat gedreven. Geniaal vind ik het dat ze alle karakters van verschillende kanten belichten. Je voelt de onmacht en krijgt inzicht hoe bepaalde situaties het slechtste in een mens bovenhaalt. 

Terug naar de realiteit

Ook zijn er in het dagelijks leven situaties of mensen die je gemener maken dan dat je in werkelijkheid bent. Je kent het vast wel hahaha…Ook ik ben niet roomser dan de Paus en maak me er wel eens schuldig aan. Maar helpt het? Niet echt. Slechts een victorie momentje van korte duur. De kunst is om geaard te blijven, trouw aan jezelf en het geluk niet buiten jezelf te zoeken. Daar kan een ander je helaas niet bij helpen.

Terug naar Vis a Vis

Toch vinden de dames van  Vis a Vis, naast een bak met ellende, ook steun en vriendschap bij elkaar. Dat de grootste rivalen compassie kunnen hebben, laat het einde van de serie zien. Een afschuwelijke, maar ook een grote daad van liefde. Ontroerend mooi. Geheel in gedachten laat ik me meeslepen naar het einde van het verhaal, wat eindigt met een grote climax; eenheid, samenhorigheid, rechtvaardigheid, voldoening en overgave. 

Terug naar de realiteit

Ik kijk om mee heen. Het is bijna 23.50u. Zonder dat ik er erg in had, zit ik nog als enige beneden. Niks geen eenheid of samenhorigheid. Snel doe ik alle lampen uit en kruip in mijn eigen vertrouwde bed. Ik lig te draaien en kan de slaap niet vatten. Mijn geest draait nog op volle toeren. Hoewel ik me een gelukkig mens prijs dat ik hier ‘vrij’ in m’n bedje lig is het heel irritant als je niet kunt slapen. Naast me ‘hoor’ ik de deep-sleeper, heel diep slapen.  Ik krijg er ‘Vis a Vis praktijk’ neigingen van, maar laat het los en draai op mijn andere zijde. Dan bedenk ik me hoeveel mensen er ‘gevangen’ zitten in hun eigen denkwereld. Niet kunnen ontsnappen aan vastgeroeste denkpatronen en in alle vrijheid de uitgang niet kunnen vinden. Als je niet weet dat je zelf de kracht heb om dit te doorbreken, heb je levenslang.

‘Wat geeft vrijheid?’ vraag ik me af. Acceptatie van het moment en overgave om vanuit liefde jezelf open te stellen voor de cadans van het leven. Dat is vrijheid denk ik, voordat ik in een diepe slaap val… 

Geschreven door
Meer door Karin Achten

Column: Dáág structuur!

Ken je dat gevoel, dat wanneer je een lastig klusje moet klaren,...
Lees meer