Opgeruimd staat netjes / foto: Mike Gattorna via Pixabay

Column: Tidying Up with Marie Kondo

Volgens mijn man ben ik een echte bingewatcher. Ik kijk op van m’n nieuwe Netflix verslaving ‘The Affair’ en vraag: “Een wat?”. Vervolgens kijkt het hele gezin me raar aan, alsof ik dat niet weet? “Weet jij niet wat een bingewatcher is mam, even serieus, want jij hebt het namelijk uitgevonden” , merkt puberdochter wijsneuzerig op. Na een stiekeme google opdracht, laat ik het er niet bij zitten. “En jullie noemen MIJ een bingewatcher?”, vraag ik beledigd. Iedereen kijkt op van zijn laptop en zetten hun serie even on hold. Bij iedereen valt het kwartje geloof ik, en proesten het uit: meet the bingewatch family!

Het is echt waar, ik probeer mezelf te behoeden voor een nieuwe verslaving, maar er is geen ontkomen aan. Wanneer ik me verloren heb in een nieuwe serie, weet ik geen raad om elk onbenut moment ‘even’ verder te kijken. Zelfs tijdens het koken en op de wc volg ik de buitenechtelijke affaires van Noah Solleway in ‘The Affair’. Heel fout, I know, maar woest aantrekkelijk. Na de laatste aflevering van zo’n serie komt altijd de anticlimax: wat nu?! Back to real life dan maar en terug naar mijn stapel schrijfwerk en deadlines…

Ik klik de serie aan en dan begint de ommezwaai

Totdat Netflix mij afgelopen week een nieuwe serie voorstelde. Aanvankelijk scroll ik door en lijkt het mij weinig boeiend; een Japans vrouwtje met een stapeltje opgevouwen was in haar handen. Maar dan gaat er ineens een lampje branden; deze naam heb ik de afgelopen weken al een paar keer voorbij horen en zien komen. ‘Trending’ dus. Ik klik de serie aan en dan begint de ommezwaai.

When less is more

Marie Kondo straalt een en al rust uit; netjes, geordend, vriendelijk en correct. Heel Amerika en inmiddels ook Europa is in de ban van haar opruim kwaliteiten. Hoe kan zo’n klein vrouwtje zoveel werk verzetten, en orde herstellen in de chaos van talrijke gezinnen, vraag ik me af. Ik zou door de bomen het bos niet meer zien en niet weten waar te beginnen. Ik moet eerlijk bekennen dat het een soort guilty pleasure is om de troep in andermans huis te aanschouwen. Het maakt dat je eigen chaos best wel mee valt. Likkebaardend kijk ik toe. Maar toch, als ik een paar afleveringen Marie Kondo te werk heb zien gaan, begint het te jeuken en wordt mijn opruimwoede aangewakkerd. Ik sta op en maak een plan. Vuilniszakken komen tevoorschijn en alle kasten worden opengetrokken. Dochterlief van 22 zit een half jaar in Barcelona, dus haar kamer is als eerste aan de beurt. (Sorry schat).

Mam, je slaat door. Zoek een nieuw project, oké?

Ik heb de kunst van Marie goed afgekeken en beheerst bedank ik de kleding voor gedane zaken. Ik knoop de vijfde vuilniszak dicht. Zo! Marie kan trots op me zijn. De volgende dagen staan in het teken van mijn opruimwoede. Of nee, woede is niet het juiste woord. Ik oefen mijn Marie skills. Ik schep ruimte in onze leefruimte, en daardoor ontstaat er ruimte in de mind. Net als het Japanse MA-concept; MA is the emptiness full of possibilities. When less is more. Ik word er goed in, geen ruimte is meer veilig. “Ain’t no mountain high enough”, zing ik tijdens het opruimen en de vuilniszakken zijn niet aan te slepen. Alles kan weg in mijn beleving. “Mam, je slaat door!”, verschijnt een berichtje op ‘t scherm van mijn mobiele telefoon, met een foto van een de heerlijke lege ruimtes in ons huis. “Zoek een nieuw project, oké?”, appt zoonlief. “The art of minimalism”, probeer ik nog. Maar nee, de grens is bereikt. Okéé, back to real life dan maar weer en terug naar mijn stapeltje schrijfwerk en deadlines…

Wanneer ik maandagochtend mijn pc opstart en vanuit mijn lege bureau rondkijk, in mijn geordende kantoor, overvalt mij een heerlijke rust. Wat bevrijdend! Let’s get the job done!

Thanx Marie!

Geschreven door
Meer door Karin Achten

Column: Dáág structuur!

Ken je dat gevoel, dat wanneer je een lastig klusje moet klaren,...
Lees meer