Run! Naomi! Run!

Column: Sporten is toch ook gewoon stom!

Mijn ogen branden door de druppels zweet die er in gelopen zijn en mijn benen doen zeer. Mijn droge mond probeer ik te bevochtigen met mijn tong, maar het voelt alsof er een droge leren lap langs mijn lippen gaat. Ik hap naar adem en voel iets in mijn keel schieten. Hoesten, dit moet eruit. Kutvliegjes altijd. Tijdens het hoesten valt mijn oordopje uit mijn natte, zwetende oor. Het zweet zit trouwens overal. Op plekken waar ik niet wist dat ik kon zweten.

De zon fikt op mijn hoofd, het is net alsof mijn haar in de hens staat. ‘Straks krijg ik een zonnesteek! Kan dat, een zonnesteek? Het zal niet de eerste keer zijn dat er een amateur renner bezwijkt onder deze temperaturen. Maar ja, als het regent of als het te koud is, ga je ook niet, Naomi, dus misschien moet je je niet zo aanstellen. ‘Onderweg ben je ook nog 10 hardlopers tegengekomen en die zijn ook niet bang voor een zonnesteek’, spreek ik mijzelf geluidloos toe. Diep inademen lukt niet, ik krijg te weinig zuurstof, mijn benen willen niet meer, de blaar op m’n voetzool is steeds nadrukkelijker aanwezig en mijn knie protesteert. Mijn lichaam voelt 50 kilo zwaarder dan dat het is. Ik kan niet meer. Ik moet nog 2 kilometer. Ik heb pas 5 kilometer gehad. Oke, eventjes lopen dan.

Chocola kan dit trouwens ook.

Sporten, ik vervloek het, maar het is zo nodig! Het schijnt dat het nodig is om mijn hart en de rest van mij fit te houden. Het is nodig om te voorkomen dat ik als een halfdood paard aan het hijgen ben als ik naar zolder loop en het is zéker nodig om te voorkomen dat die chocola, Franse kaas en wijn hun permanente intrek nemen op mijn heupen. Daarnaast beweert men dat we van sporten gelukkig worden, omdat we serotonine aanmaken. (Dit kan chocola trouwens ook). Ik heb zelf helaas nog niet ervaren dat ik van sporten gelukkiger wordt dan van een avondje bankhangen, maar misschien werkt dat niet zo bij een gemiddelde van 5 gerende kilometers per week. 

Volgens de kenners is sporten in tijden van stress extra belangrijk, want dan heb je een moment om je hoofd leeg te maken. Ook dit heb ik nog niet zo ervaren. Op de een of andere manier ben ik meestal mijn zonden aan het overdenken, de kilometers aan het aftellen of een dramatisch scenario zoals hierboven beschreven, aan het bedenken tijdens het hardlopen. Misschien is dat leegmaken van het hoofd een skill waar ik op moet oefenen. Net als dat het rennen zelf een skill is waar ik op moet oefenen. Ik denk dat ik vaker moet trainen om bovenstaande voordelen van het sporten te ervaren. Als er nou een beetje ritme in het hardlopen zou zitten, bijvoorbeeld minimaal 2 trainingen ‪van 6 tot 10‬ km per week, dan zou ik misschien als een gelukkige gazelle over de dijk heen zweven, in plaats van als een oververmoeid nijlpaard een kleine aardbeving veroorzaken.

Dat (gebrek aan) oefenen, daar gaat het dus fout. Nu met een gezinsleven is het voor mij lastiger om sporten/hardlopen in te passen. Ik heb vaak andere (leukere, gezelligere, minder inspannende) dingen te doen. Er ontbreekt ook nog steeds een groot stuk van mijn sportieve ruggengraat. Dus zodra ik te moe ben, of als het te koud, te warm, te nat of te winderig is, eindig ik met een pot Nutella op de bank. Om mijzelf te dwingen meer te rennen, heb ik mijzelf ingeschreven voor de Dam tot Damloop. 16 Kilometer, daar moet ik wel voor trainen anders krijg ik zeker een hartaanval of een andere ernstige aandoening.

Nog 13 weken. Dat moet lukken toch?!

Geschreven door
Meer door Naomi Albrecht

Column: De toekomst

Deze afgelopen maanden zijn me toch een partijtje enerverend geweest! Ik ben...
Lees meer