Column: Niets is wat het lijkt

Op de vooravond van een belangrijke shoot zit ik min of meer gespannen klaar. Mijn tas is gepakt, mijn benen zijn geschoren en de wekker staat op 6.00 uur. Morgen ga ik shooten in België. Dat klinkt ge-wel-dig, maar is dat ook zo?

‘Ja, ik heb een shoot in België’, hoor ik mezelf zeggen tegen een vriend. “Zozo, dat is gaaf!” Maar eigenlijk valt dat flink tegen want ik verdien nauwelijks iets met deze klus en zit er ook nog eens vijf uur voor in de auto. Vorig jaar nog verloor ik midden op de snelweg de macht over het stuur waarna ik weken heb moeten revalideren. Dus vijf uur rijden is voor mij even iets wat ik nu niet alleen maar met plezier doe.

En toch doe ik het omdat ik het modellenwerk tof vind, ik ervan hou om nieuwe mensen te ontmoeten en steden te bezoeken. Daarnaast heb de rest van de week nog geen enkele job gehad. En als freelancer model moet ik ook gewoon mijn huur betalen en dus zeg ik ja tegen vijf uur rijden en de sensatie van een onbekende spannende dag.

Het enige wat me om de oren vloog, waren afwijzingen.

Nog geen acht maanden geleden werkte ik als maatschappelijk werker en deed ik er modellenwerk naast. Dat zorgde voor een stabiel inkomen maar ook voor veel chaos omdat ik beide jobs niet meer kon combineren. Dus zei ik dit jaar mijn vaste baan op en ben ik nu freelancer en dat is spannend. De ene week vliegen de opdrachten me om de oren en de andere weken niet (zoals de afgelopen drie weken). Het enige wat me om de oren vloog, waren afwijzingen. Zo is het eerste wat ik in mijn mail ’s ochtends lees: ‘Bedankt voor je beschikbaarheid maar de klant heeft toch voor een ander model gekozen.’ Daar moet je tegen kunnen en ik moet bekennen: vorige week kon ik daar even helemaal niet mee om gaan.

Teleurstellingen en jankmomenten hebben we allemaal in ons leven. Ondanks dat we er van de buitenwereld allemaal lijken op popsterren, supermodellen en stylisten. We posten de blije momenten en de foto’s waar we op staan met flair, dus niet die 200 andere lelijke foto’s uit dezelfde serie. Zo doe ik daar ook aan mee want van de hele dag shooten worden vaak maar een paar foto’s uitgekozen voorin de reclamefoldertjes of soms zelf maar één. Om nog niet te spreken van wat er wordt gefotoshopt aan foto’s.

Niet elke fotograaf doet dat trouwens. Er is niets mis mee als het licht een beetje wordt aangepast van een grijze dag naar een ietwat zonnige. Maar zodra mijn gezicht volledig wordt veranderd dan schrik ik me dood. Het was dan ook vorige week dat ik een fotograaf een mail heb gestuurd met daarin de opmerking dat hij niet al mijn oneffenheden mag fotoshoppen. Als reactie kreeg ik: ‘Welke rimpels wil je dan behouden, die bij je mond of bij je ogen?’.

Deze wereld, de wereld van het model, is er één van onvoorspelbaarheid, van inspirerende nieuwe mensen leren kennen, nieuwe steden maar ook die van een maand blut zijn, van onzekerheid en gekke rimpel-situaties.

Ik neem jullie graag mee in mijn ups and downs als model. Naar mijn onzekerheid van: waar ben ik in hemelsnaam mee bezig op mijn 32e tot: ‘Yes, ik ben toch maar weer naar België gereden met mijn kleine Peugeotje!’

Geschreven door
Meer door Elize Been

Column: Was ik maar een DICK

Hoe vol zit jouw hoofd vandaag? Dat van mij zit al weer...
Lees meer