Nog met beide beentjes op de grond / foto: Duron Nhân via Pexels

Column: Niet miepen

Ja. Ik heb het echt gedaan. Ik maak me er dus ook schuldig aan, dat hele ‘ik ga fluitend door het leven als je social media mag geloven’ gedoe. Ik heb op Instagram een foto geplaatst (met filter uiteraard want ik had geen make-up op) in een ziekenhuisbed met de hashtag: #keeponsmiling. Maar eigenlijk viel er helemaal niet zoveel te lachen. Nou ja, mijn vader deed een dappere poging me vlak voor de operatie op te vrolijken maar het was vooral paniek die overheerste. En als je goed kijkt zie je dat ook in mijn ogen.

Daar lag ik dan op de dansvloer. Uitgegleden over een gemorst drankje tijdens een bruiloft én het was ook nog eens mijn verjaardag. Hiep hoi! Twee uur later bleek in het Portugese ziekenhuis dat ik een driedubbele enkelbreuk en een gescheurde enkelband had. Terwijl ik dit opschrijf denk ik alweer: “stel je toch niet zo aan, hele volksstammen breken ieder jaar hun enkel.” Het leven is zogenaamd maakbaar en dus bepaal je ook zelf hoe je met verschillende situaties omgaat. Ik besloot dus om me vooral niet aan te stellen, of zoals we dat vroeger thuis zeiden: niet miepen. Voor de vorm dan, want een storm aan vragen raasde door mijn hoofd.

Hoe ga ik dat straks doen in mijn eentje? Hoe kom ik thuis? Hoe kom ik boven? En als ik de trap niet op kan hoe ga ik dan douchen? En mijn slaapkamer is zelfs op zolder… Wie laat de hond uit? Wie doet de boodschappen? Komt er iemand voor me koken? Komt er überhaupt wel iemand langs? Waarom had ik het ook alweer uitgemaakt? Oh ja. Mag ik nog tentamen doen? Kan ik thuis werken? En dan heb ik het nog niet over de grootste angst: komt het weer goed? Kan ik uiteindelijk weer normaal en pijnvrij lopen? En op hakken, toch zonde als ik die collectie pumps van de hand moet doen.

“Pijnstillers zouden daar vast een handje bij helpen.”

Waarom wil ik voor de buitenwacht doen alsof ik het allemaal onder controle heb? Zonder twijfel komt hier mijn onzekerheid om de hoek kijken: ik wil niet diegene zijn die weer eens wat heeft, om hulp vraagt en óók nog eens loopt te klagen. Het gevoel dat je altijd leuk moet zijn omdat mensen anders bij je weglopen. Dat is best beklemmend. Ik zou me niet laten kisten door een gebroken enkel en pijnstillers zouden daar vast een handje bij helpen. Voor mijn eigen gemoedsrust was dit toneelstukje ook belangrijk: er vanuit gaan dat je het wel gaat redden helpt tegen die initiële paniek. En van doemdenken ben je heus niet sneller op de been.

Ik moest mijn dappere maar naïeve houding al snel opzij zetten en om hulp vragen want in mijn eentje ging ik het echt niet redden. En het resultaat? Vrienden die de boodschappen deden, kwamen eten en drinken, buren die de hond uitlieten en familieleden die als privéchauffeurs optraden. Als ik iets positiefs uit mijn valpartij kan halen is het dat mijn angsten ongegrond waren. Ik moet dat soms aan den lijve ondervinden wanneer mijn koppie er niet aan wil. Als iemand een makkelijkere en vooral minder pijnlijke manier weet hoor ik dat graag. Inmiddels loop ik weer fluitend door de stad, al is het nog iets langzamer dan voorheen. Wanneer dat eindelijk op hakken kan zijn jullie de eerste die het horen. En zien! Want er zal weer gedanst worden. “By God, there will be dancing”.

Meer door Kimberly van de Berkt

Column: De sarcastische meditatie vlinder uit Amsterdam-Noord

Sinds kort doe ik aan yoga, om specifiek te zijn de Yin-variant....
Lees meer