Florence / Foto: Lena1 via Pixabay

Column: Lekker met de meiden

“Mam?” “Ja schat.” “Wanneer gaan we nou eindelijk eens met Oma naar Florence?” Ik weet het, ze heeft gelijk. Voor haar dertiende verjaardag was haar grootste wens om samen met Oma en met mij naar Florence te gaan. De meest modieuze, culturele stad, waarna ze is vernoemd. Het kwam er telkens niet van, en inmiddels is ze bijna zestien. “Weet je wat, Florence? Bel Oma maar om te vragen wanneer ze kan, we gaan gewoon!” “Whaaaaaaa…” (gegil door het huis) “Whaaaa,we gááán!!!!” (buiten zinnen).

Slechts drie weken later zitten we met z’n drieën op een rij in het vliegtuig richting Florence! “Heb je dit keer wel iets fatsoenlijks geboekt, mam?” De laatste keer naar Barcelona neemt ze me nog steeds kwalijk, toen we in haar ogen in de ‘bezemkast’ sliepen. Please, laat het leuk zijn!! (bid ik in stilte), maar zeg zelfverzekerd dat ik ditmaal een erg leuk appartement, midden in het centrum gevonden heb. “We zullen zien.” Zegt ze, terwijl ze mijn schoonmoeder bedenkelijk aankijkt.

Lekker met de meiden even niks

Ik had gedacht de leiding te moeten nemen, maar de andere ‘meiden’ stellen zich pittig op: “Kom op, meiden, daar gaan we!” Roept Floor (zo noemen we haar ook), terwijl we voeten op Italiaanse bodem zetten. En Oma staat al te wuiven naar de taxi. Heerlijk! Denk ik, even later als we met een goed glas witte wijn, tegenover ons appartement zitten te wachten op de gastvrouw.

“Ik kom helemaal bij, laten we nog een glas nemen.” Stelt mijn schone moeder voor en wenkt naar de ober: “De eerste is om achterover te slaan en de tweede gaan we van genieten.” We proosten op haar wijze woorden en op ‘Florence in Florence’. 

Floor kijkt bedenkelijk naar de overkant. “Het is wel een oud appartement hè, mam?” “Als het maar licht en schoon is, Floor.” Zegt Oma. Na de tweede bel wijn, komt onze gastvrouw aanlopen. “Hi, Karen, welcome in Florence.” Gespannen lopen we achter haar aan het donkere trappenhuis door, naar ons stekkie voor de komende drie dagen. Mijn ogen zijn alleen op Floor gericht, biddend om een positieve reactie. Ze knikt netjes bij de uitleg van de dame en roept beleefd: “Thankyouuu, Byeee.”  Totdat de deur in het slot valt. Ik hou mijn hart vast. Het is klein en sober maar best oké, vind ik zelf.
“Super vetttt, mam!” Joelend rent ze naar het raam en opent de luiken.
“Heerlijk licht.” Beaamt Oma. Opgelucht haal ik adem en mijn hartslag daalt. 

Florence in Florence (privéfoto)

Even later slenteren we door de middeleeuwse steegjes van Florence. Alle drie hebben we  het gevoel hier te moeten zijn. Een aaneenschakeling van ‘toevallige’ gebeurtenissen blijven zichzelf herhalen. Overal zien we verbanden, of ligt het aan de wijn? 

De dagen vullen we in met:

  • Lekker met de meiden lunchen (La Menagere
  • Lekker met de meiden dineetje (Obica)
  • Lekker met de meiden wijntje (La Terrazza)
  • Lekker met de meiden Ponte Vecchio
  • Lekker met de meiden Duomo Santa Maria del Fiore
  • Lekker met de meiden Piazza della Signoria
  • Lekker met de meiden Gucci Garden
  • Lekker met de meiden Palazzo di Medici
  • Lekker met de meiden Farmacia Santa Maria Novella
  • Lekker met de meiden Palazza Vecchio
  • Lekker met de meiden Basiliek Santa Croce
  • Lekker met de meiden Uffizi museum
(privéfoto)

De uitcheck uitdaging

“Mam? Hoe doen we dat met de sleutel?” “Laat alles maar aan mij over, dit regel ik.”
“Mooi, doe je ook nog wat.” Oma bekijkt Google maps nog even, waar te ontbijten en Floor rolt de koffertjes vast richting voordeur. Ik doe nog een laatste check en leg zoals afgesproken met onze gastvrouw de sleutels op tafel en trekken de deur achter ons in het slot.

We lopen met onze koffertjes het donkere trappenhuis door naar beneden en komen aan bij de stalen tussendeur (die ik normaalgesproken met de sleutel open). Verschrikt kijk ik ze aan…
Ik-heb-geen-sleutel. Wil ik zeggen, maar dat is overbodig…
“OH, NEE HE, MAM?”
“Rustig nou, Godsamme!”
“Beetje donker hier.” Merkt mijn schoonmoeder zenuwachtig op.

Ik krijg het benauwd en begrijp ineens hoe mensen zich met claustrofobie moeten voelen. Dan ineens zie ik een elektrisch draadje aan het slot hangen, welke naar de muur gaat. In paniek begin ik daaraan te trekken en in een ruk trek ik het draadje los. Ik kijk waar het draadje naar toe leidt en zie tot mijn ontsteltenis dat die bevestigd was aan een drukknop om de deur automatisch te kunnen openen. Ow Nooooo!!!!
Schoonmoeder is opzoek naar de lichtschakelaar en Floor zegt dat ik het weer lekker voor elkaar heb. “Lekker dan, dit was het enige wat je zou regelen, mam.” Kan ze niet nalaten om erachteraan te zeggen. Dikke pfffff….

Lekker met de meiden. Stressss.

Geschreven door
Meer door Karin Achten

Column: Hij weet het!

Hij weet alles, heeft overal een antwoord op en op de één...
Lees meer