de oneindige afwas / foto: rawpixel via pexels

Column: Huishouden waar Jan Steen nog een puntje aan kan zuigen

Soms verlang ik terug naar vroeger. De tijd dat mijn moeder mijn kamer onder handen nam als ik maar genoeg servies onder mijn bed had verzameld. De tijd dat ik mijn kleding in een mand gooide en het twee dagen later schoon en strak opgevouwen op mijn bed lag. Magisch was dat. Helaas is deze tijd voorbij. Nu ben ik zelf degene die voor de magie in het huishouden moet zorgen en laat dat nou niet mijn sterkste kant zijn. Die van mijn man overigens ook niet.

Er zijn vrouwen wiens hobby – of dwangneurose – het is om het huis perfect aan kant te hebben. Dan bel je daar spontaan aan, stap je een steriele woonkamer binnen en verontschuldigt de vrouw des huizes zich voor de (ondecteerbare) rommel. Joh, moet je eens bij mij spontaan langs komen! Dan kan je polsstokspringen over de schoenen op de mat. Als je dat hebt gered zonder enkelverzwikking, kun je proberen om hink stap sprong over het speelgoed de eetstoel of de bank te bereiken. Je bent je leven niet zeker in ons mijnenveld.

Want eerlijk is eerlijk: het houdt nooit op

Aan de ene kant zou ik wel wat meer op de getalenteerde huisvrouwen onder ons willen lijken, want het lijkt me heerlijk om het hele huishouden helemaal onder controle te hebben. Maar aan de andere kant vind ik het ook een fijne eigenschap dat ik in mijn ‘me-time’ het speelgoed van onze peuter zonder schuldgevoelens aan de kant kan schuiven en een serie kan kijken. Want eerlijk is eerlijk: het houdt nooit op. Er is altijd wel iets uit te ruimen, te poetsen of op te knappen. De troep irriteert me ook niet altijd en daar gaat het dus fout. Want er komt een moment dat alles schoongemaakt moet worden en dan heb ik er weer een dagtaak aan. Het zou zoveel schelen als ik ook gewoon een dwangneurose had! Of dat ik schoonmaken als een leuke bezigheid zag.

Om te voorkomen dat we aan de wc-bril vastplakken en dat we slapen tussen de bedwantsen is het wel nodig om af en toe de boel onder handen te nemen. Vandaag was het weer schoonmaakdag. Samen met Jes het huishouden doen. Dat klinkt gezellig hè. Samen de was ophangen (kleding over het wasrek gooien), de keukenkastjes af- en uitsoppen) kliederen met veel water, stoffen en stofzuigen (gillend wegrennen van de stofzuiger). Gezellig is het, maar het duurt allemaal drie keer zolang met een peuter als helpende hand. Die nieuw ontwikkelde angst voor de stofzuiger is trouwens wel ideaal als ik een momentje voor mezelf wil. Ik zette net de stofzuiger aan, Jessie rende gillend weg – “Nee niet mij opzuigen!!!” – en ik kon even ongestoord zitten en haar chocolade paaseieren opeten. Zonder schuldgevoel ja. Al dat suiker is echt niet goed voor die kleintjes.

Zoals mijn vader altijd zegt: “Iedereen heeft zijn of haar kwaliteiten.” En het huishouden doen is overduidelijk niet mijn kwaliteit. Oplossingen voor problemen vinden is wel een kwaliteit van mij. Wij gaan dus op zoek naar een schoonmaakster. Het leven is te kort om mijzelf te blijven confronteren met mijn tekortkomingen. Delegeren, dát is pas een fijne kwaliteit.

Geschreven door
Meer door Naomi Albrecht

Column: Spannende Tinderdate

Een groot hoofd met een oranje bril vulde mijn telefoonscherm. Op zich...
Lees meer