Like my picture please

Column: Filtertje, filtertje aan de wand

Ik Tinder.

Af en toe.

Daten doe ik bijna nooit. Zo’n gedoe. Maar een beetje swipen-voor-het-slapen-gaan vind ik bij vlagen vermakelijk. Toen ik begon op Tinder gebruikte ik uiteraard mijn allermooiste foto’s. Door verschillende apps een pietsie bijgewerkt. Rimpeltje verwijderd, wallen iets gecamoufleerd, klein randje van mijn gezicht af om slanker te lijken, je kent het wel. Oh, je kent het niet? Nou ik wel hoor. “Wen, gooi jij even een filtertje over mijn foto?” Een vraag die ik zeker eens per dag krijg. Met bijbehorende selfie. Binnen een minuutje stuur ik je de bijgewerkte variant retour. Iedereen loves de filterqueen.

Zo ook op Tinder. Met mijn gefilterde zelfportretten kreeg ik me een matches! Ik had er een dagtaak aan. Twee hele keren sprak ik af met een Tinderboy. Ik zei het al, ik ben niet zo van het daten. Joggingpak uit, haren wassen, Hemaslip verruilen voor een snijdende string … een heisa. En waarvoor? Om me een uur later af te vragen wat voor randdebiel er tegenover me staat? En waarom ik in Godsnaam “ja” zei tegen een tweede drankje? Beleefdheid? Medelijden? Of voelde ik me ertoe verplicht omdat ik de teleurstelling van zijn gezicht aflas bij het zien van de ongefilterde Wendy?

De filterjunk in mij moest afkicken, cold turkey

We kunnen het niet helpen. Het wordt er met de paplepel ingegoten. Je moet mooi zijn. Sneeuwwitjes boze stiefmoeder vroeg de spiegel toch ook niet wie de meest intelligente van het land was? Sneeuwwitje zelf paste overigens prima in die krappe glazen kist, geen sprake van obesitas in sprookjesland. Dus filterde ik er rustig op los. Op het moment dat ik echter via Instagram versierd werd door een jongen van twintig, wist ik dat het tijd was om ermee te stoppen. De filterjunk in mij moest afkicken, cold turkey.

Tinder moest er ook aan geloven. Prachtige, praktisch onzichtbaar gefilterde, foto’s maakten plaats voor exemplaren die de harde werkelijkheid toonden. In al haar gerimpelde glorie, compleet met sproeten en bolle wangen. En het bleef stil… Dagenlang geen match. Ik checkte zelfs mijn internetverbinding. Maar daar was niets mis mee. Met de ongefilterde ik schijnbaar wel.

Yes! Ik had een match. Drie dagen had het geduurd en ik was zo blij als een kind in de snoepwinkel. Maar toen ik drie weken later (!) nog steeds geen kekke onliner van hem ontving, was het dieptepunt officieel bereikt. “Wat heb je als omschrijving staan?”, vroeg Kim zodra ze mijn betoog over ‘oppervlakkige klojo’s, veemarkt en innerlijke schoonheid’ zat was.

Omschrijving? Moest dat? Kim beweerde dat het ‘t belangrijkste was. Met een pakkende omschrijving zouden de matches weer binnenstromen. Ik stribbelde nog even tegen, maar uiteindelijk pende ik iets aardigs neer. Mijn leven is gezellig en druk. Maar zo af en toe iets leuks doen, kan er nog wel bij. Het werkte. Binnen een uur had ik een match. Hij zag er op de foto nog leuk uit ook. Een kwartier later stuurde hij me zowaar als een berichtje:

Ik Tinder.

Nooit meer.

Geschreven door
Meer door Wendy Louise

Column: De reden waarom…

De eerste date. We spraken ‘veilig’ af voor een borreltje. Er was...
Lees meer