Time management / foto: Gerd Altmann via Pixabay

Column: Dáág structuur!

Ken je dat gevoel, dat wanneer je een lastig klusje moet klaren, je er net zolang omheen blijft draaien, dat je er zelf niet goed van wordt? Ik wel in ieder geval. Het gekke is dat het uitstellen in je hoofd zoveel tijd in beslag neemt, dat het eigenlijk jammer is om er aan toe te geven. Als freelance schrijver, heb ik alle vrijheid om mijn eigen tijd in te delen en met mijn laptop vanuit elke plek ‘kantoor’ kan houden. Dikke prima, toch? Dat zou je denken! Te veel vrijheid is soms ook een belemmering. Ik zal je een stukje meenemen in mijn uitstel manoeuvres;

Zodra huize Achten ontwaakt, is het even spitsuur en zorg ik, als spil van het gezin, dat iedereen voorzien wordt van groene sapjes, koffie en een handjevol vitaminen, voordat ze de deur uit gaan. Na een snelle douche, een opruimrondje door het huis en vervolgens een rondje met de honden is het tijd om met een kop koffie mijn schrijvershol in te gaan. 

Maar dan…

Bedenk ik mij dat het misschien handig is om eerst even boodschappen te gaan doen. De theorie daarachter is dat ik dan de rest van de dag ongestoord verder kan schrijven. Dus, hup, in de auto en naar de supermarkt. Ondertussen bedenk ik wat te gaan eten, waar ik misschien een leuke foodblog over kan schrijven (2 vliegen in 1 klap). Zodra ik thuiskom lijkt het mij een goed idee om het gerecht alvast klaar te maken, zodat ik vast een aantal goede foto’s kan maken om bij het recept te posten. Ondertussen ruikt het heerlijk in de keuken en na de foto-shoot moet ik zeggen dat ik best wel trek heb gekregen, dus weet je wat; ik neem alvast een bordje (dan neem ik vanavond wel een boterham). De honden staan inmiddels te drentelen bij de deur: ‘Moeten jullie een plasje doen?’ Vraag ik, terwijl ik weet dat ik nu eigenlijk echt zou moeten gaan schrijven. Maar ik meen te zien dat ze bijna smeken om een wandelingetje, dus kom op mannen, daar gaan we. Als we thuis zijn, piept de wasmachine. Goed, doen we dat ook nog even. Appje van zoon: ‘kun je me aub van het station ophalen?’ Nee, eigenlijk niet! Maar zucht, okéé. Het is een uurtje of vier als ik me dan toch echt richting het kantoor wil begeven. Appje van jongste dochter: ‘ik ben bijna thuis, wil je me aub helpen met het verslag van geschiedenis? Ik moet het vanavond inleveren anders krijg ik een 1.’Ik spartel nog wat tegen, maar bij het volgende appje ‘jij kan dat altijd zo goed mama, dat helpt me echt om mijn punt op te halen.’ Ga ik overstag. 

Ik kan nog wel even zo doorgaan, maar ik denk dat je de strekking van het verhaal wel begrijpt. Het huishouden van de fam Achten draait als een tierelier, maar de firma Karin Achten kan wel wat hulp gebruiken. Gedurende de hele dag blijft dat irritante stemmetje in mijn hoofd zeuren om aandacht:

‘Moet je niet schrijven?’

‘Jááá, zo dadelijk’

 De echte vraag is; ‘wat heb ik nodig?’

‘STRUCTUUR’ schreeuwt mijn onderbewustzijn.

En structuur is nodig, echt! Ik kan je verklappen dat ik momenteel aan een nieuw boek werk en daar is concentratie en focus voor nodig. Het boek vraag om committent en accepteert geen uitstelgedrag, kan ik je uit ervaring vertellen. Want dan gaat het verhaal zijn eigen weg en klopt het uiteindelijk op de deur van een andere bereidwillige auteur. 

Omdat ik waarschijnlijk niet de enige ben die kampt met dit gedrag, zoek ik internet af naar wat goede tips. De eerste en beste die ik tegenkom is: ‘maak de avond ervoor een planning en begin in de ochtend direct aan de belangrijkste taak. Klinkt simpel, en is het proberen waard. Die avond maak ik de planning en de volgende ochtend begin ik gemotiveerd aan de meest belangrijke klus. 

Na een uurtje mag ik van mezelf even op mijn telefoon en zie 2 gemiste oproepen en een appje van vriendin: ‘Ha Kaatje, heb je zin om te lunchen in de stad?’ Mijn apengeest werkt op volle toeren en typ braaf dat ik aan het werk ben, maar delete de tekst weer onmiddellijk.

‘Leuk! Ik kan er over een kwartiertje zijn.’ App ik terwijl ik voor de vorm mijn laptop in de tas doe.

Dáág structuur! Klop maar op een ander deurtje. ‘Pluk de dag.’ Zeg ik tegen mezelf en spring in de auto. De vrijheid van een freelancer is zo gek nog niet. En mijn boek? Tja, keep you posted…

Geschreven door
Meer door Karin Achten

Column: Mama-appelsapje

“Wat zing jij nou?!”, schreeuwt puberdochter van veertien boven het geluid van...
Lees meer