WhatsAppend de dag door / foto: rawpixel.com via Pexels

Column: Aan dit gesprek komt geen einde

De laatste tijd verdiep ik mij in het fenomeen ‘druk’ zijn en wat dat dan voor ons mensen betekent. Vorige maand las ik ‘Stilte’ – een boek waarin opgeroepen wordt tot… juist, stilte. Ik zie zelf ook wel dat we als mens vaak ‘bezig’ zijn met onze telefoon – thuis en onderweg. Een heel moderne afleidingstactiek van de mens, die zowel bijzonder als heel gewoon is.

Als je het direct aan mensen vraagt, vindt niemand dit drukke scrollen heel relaxed. Echt persoonlijk contact is veel leuker, zeggen ze dan. even bellen of langsgaan. Vroeger kwam je zelfs nog weleens bij iemand onverwacht ‘aanwaaien’. Maar ja, toen zaten er ook nog Flippo’s in zakken chips.

Vandaag de dag sturen we elkaar appjes om te vragen of het uitkomt om te bellen. Hoe vreemd is dat eigenlijk?

Maar hee, ik ben hierin ook geen heilige. Soms kan ik helemaal opgaan in het sociale WhatsApp verkeer en houd ik hele conversaties in Leonardo DiCaprio gifjes. Tot het genoeg is. Soms word ik opeens heel moe van die eeuwigdurende gesprekken. Dan voel ik de behoefte om digitaal te verdwijnen. In het weekend en de avond doe ik dat sowieso, dan ligt mijn telefoon vaak in de gang.

Mijn wederhelft pakt het nog rigoureuzer aan. Sinds een paar maanden heeft hij geen WhatsApp meer op zijn telefoon. Een paar mensen vinden het stoer en cool dat hij dit ‘durft’. Maar de meesten vinden dit toch een tikje raar en onhandig. “Hoe kan ik je nu bereiken?”, vragen ze. Eh, je kunt mij bellen of een sms sturen – of me persoonlijk aanspreken, zegt hij dan. Vinden ze echt bijzonder, hoor.

De evilness van wat men WhatsApp groepen noemt

De afwezigheid van WhatsApp brengt m’n husband veel positiefs, zie ik. Hij heeft veel meer vrije tijd en vaker persoonlijk contact. Bovendien wordt ie niet (meer) in de grote evilness betrokken die men WhatsApp groepen noemt.

Klinkt best fijn. Maar zou ik het niet missen, om te horen hoe het weekend van m’n vriendinnen was? Of nog erger, wat als ik een activiteit van mijn zoon z’n school over het hoofd zie? M’n rationele zelf weet ook wel dat er in deze schoolapp verdacht weinig gebeurt. Af en toe neemt Bram weer de verkeerde broodtrommel naar huis. Pas stuurde iemand een Tikkie voor een ‘vrijwillige bijdrage’ ter ere van juffendag. Dan volgt er daarna onherroepelijk twintig keer de (essentiële?) mededeling ‘tikkie gedaan‘.

Maar ik zit ook nog in andere fijne groepjes zoals de biebmoedergroep, de copywritersgroep en de wijngroep. Zouden deze mensen iets afspreken mij vergeten uit te nodigen, als ik geen WhatsApp meer zou hebben? Mis ik dan opeens een waardevolle wijnavond of netwerksessie?

Kun je jezelf bewust buitensluiten en is het dan oké om de consequenties te dragen? So many questions! Okee, ik ben misschien niet toe aan cold turkey gaan als het op WhatsApp aankomt. Misschien jij ook niet. Maar dat is ook niet verplicht, ofzo. Het feit dat je bewust bent van je eigen gedrag is misschien voor nu even genoeg.

Tegelijkertijd lijkt het mij best een goed idee om af en toe bewuster om te gaan met onze interacties. Stel je voor, de volgende keer dat je iemand wil appen om iets af te spreken… Bel ‘m eens gezellig op! Zie wat er gebeurt. Er kan zomaar iets moois ontstaan. Misschien mag je wel een gekke voicemail inspreken.

Laat me weten hoe dit voor jou werkt. En stuur mij er gerust eens een appje over.

Geschreven door
Meer door Litza van Dijk

Column: Powerhouse geactiveerd? Weer wat geleerd!

De wereld van meesterlijke mindsets en mindfulness is bijzonder fotogeniek. Je ziet...
Lees meer